หมอฟัน(อาสา)มีสุข

28309893_10155909969657110_940364433_o

ทันทีที่โครงการโรงพยาบาลมีสุข เปิดรับสมัคร “อาสามีสุข” เพื่อเป็นอาสาสมัครประจำโรงพยาบาล กำหนดให้อาสาทำกิจกรรมลดทุกข์ สร้างสุขให้เด็กป่วยอย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งวัน ต่อเนื่องนาน 2 เดือน ทันตแพทย์หญิงสุพัฒตรา โต๊ะชูดี ทันตแพทย์ประจำโรงพยาบาลธนบุรี 2 หรือที่เด็กๆ ชอบเรียกกันว่า “พี่อ๊อด” ก็ลงชื่อสมัครเข้าร่วมโครงการทันที โดยเป็นอาสามีสุขประจำโรงพยาบาลราชวิถี และใช้เวลาทุกวันพุธ ซึ่งตรงกับวันหยุดของเธอในการทำกิจกรรมร่วมกับเด็กป่วย

แม้เวลาจะเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่ง ต่ออาชีพหมอฟันของเธอ ที่วันทั้งวันหมดไปกับการรักษาฟันของผู้คนจำนวนมาก และทั้งที่ชีวิตปกติของตนเองก็ต้องทำงานในโรงพยาบาลอยู่แล้ว แต่เธอเล่าแรงบันดาลใจที่ทำให้ยอมสละเวลาหนึ่งวันสำหรับทำงานอาสาสมัครดูแลเด็กป่วยว่า ครั้งหนึ่งมีเด็กป่วยมาเป็นคนไข้ของเธอ ระหว่างทำฟันได้มีโอกาสให้กำลังใจทั้งตัวเด็กและญาติ ทำให้รู้สึกว่าตนเองเหมือนเป็นจุดเชื่อมต่อการเป็นกำลังใจของทั้งสองฝ่าย ดังนั้นเมื่อโครงการนี้เปิดรับเธอจึงสนใจ

“เด็กป่วยบางคน อายุแค่ 5-6 ขวบ ก็ต้องเข้ารับการผ่าตัดแล้ว เราเจอพ่อแม่เขา เรารู้สึกว่า เขาก็ต้องสู้นะ ส่วนเราก็เป็นจุดเล็กๆ ที่พอจะช่วยได้ ในทำนองนี้ โอเค เราอาจจะทำแค่ฟันเด็ก แต่หน้าที่ตรงนั้นมันไม่ได้มานั่งเล่นกับเด็กแบบนี้ เราเห็นเด็กยิ้ม มีความสุขขึ้น ถึงเป็นระยะเวลาสั้นๆ ก็ยังดี” เสียงบอกเล่าพร้อมกับรอยยิ้มของทันตแพทย์หัวใจอาสา…

เธอว่าการเป็นอาสาดูแลเด็กป่วย ทำให้พบกับความสุขดีที่ได้ทำ ไม่เพียงเฉพาะกับเด็ก แต่กับพ่อแม่เด็กป่วย การได้คุย ได้ให้กำลังใจ แม้ไม่มาก แต่แค่ได้เห็นรอยยิ้ม ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าการสละเวลาวันหยุดมาเป็นอาสานั้นช่างคุ้มค่า  “เห็นเขายิ้มได้ในช่วงเวลาที่เค้ายังต้องแบกภาระของลูกที่ป่วยอย่างนี้ เราว่ามันก็คุ้มที่จะทำ”

เธอยอมรับว่าช่วงแรกของการเข้ามาทำงานอาสามีสุขต้องบังคับตนเองให้มาลองทำดู แอบคิดในใจว่าจะเหนื่อยหรือเปล่า เพราะเราทำงานมาทั้งสัปดาห์ หยุดเฉพาะวันพุธ แต่พอได้ลองมาแล้วกลับรู้สึกว่าไม่ได้บังคับตัวเองให้มา เราอยู่ตรงนี้ เรามีความสุข ถึงระหว่างทางจะมีปัญหาเรื่องงาน หรือเรื่องอะไรก็ตาม ก็เตรียมใจไว้แล้วว่า จะต้องปรับตัว เพราะเราตั้งใจจะเป็นอาสาสมัครแล้ว ต่อให้ไม่มีงานตรงหน้า ก็ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์มากที่สุด สุดท้ายกลายเป็นว่าการเป็นอาสาสมัคร ทำให้เราเป็นมืออาชีพมากขึ้นในการทำงาน” นั่นคือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหลังจากได้มาทำงานจิตอาสา

เธอเล่าว่า “รอยยิ้ม” คือความประทับใจที่ได้จากการเป็นอาสาสมัคร “มีทั้งตอนได้ถ่ายรูปน้องที่ป่วย น้องนั่งหงอยๆ ซึมๆ พอเรามาเล่นด้วยน้องก็ดูสดชื่นขึ้น หรือตอนที่ได้มีโอกาสไปร่วมงานวันเด็กที่โรงพยาบาลรามาธิบดี เด็กในวอร์ด มีสายน้ำเกลือห้อยโยงเต็มแขน ก็ลงมาดูกิจกรรม แต่ด้วยสภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวยจึงได้แค่ยืนดู พี่อาสาสมัครจึงจับมือเด็กเต้น เขาดูดีใจมาก ดูตื่นเต้น คิดว่าเด็กคงรู้สึกว่า ตัวเองป่วยอยู่เล่นสนุกแบบนั้นไม่ได้ แต่การทำกิจกรรม ทำให้เด็กก็มีโอกาสได้ทำ ความสุขจึงส่งผ่านออกมาทางสีหน้าของเขา ความประทับใจที่เราเห็นมากที่สุดก็คือ รอยยิ้มเด็กป่วย”

“คนอาจมองว่าอาสาสมัครในโรงพยาบาลเป็นเรื่องไกลตัว ถ้าเราไม่มีความสามารถอะไรที่เกี่ยวข้องกับงานด้านสาธารณสุข เราจะทำอะไรไม่ได้ แต่ที่จริงคือ งานอาสาสมัครมันกว้างกว่าที่เราคิด อาสาสมัครในโรงพยาบาล นอกจากการให้กำลังใจผู้ป่วย ยังมีงานอีกหลายส่วน อาจจะช่วยโรงพยาบาลในส่วนต่างๆ แล้วแต่ทางเจ้าหน้าที่เค้าจะมอบหมายให้ ฉะนั้นอย่ากลัวที่จะออกมาทำงานอาสาสมัคร”

เรื่องโดย
นางสาวภัทราภรณ์ พุ่มพวงเกียรติ
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม